و جوارح آن باشد كه بواسطهء آن اعضا در ارتكاب معصيت مسارعت ننمايى و هيچ آفريده‌اى را از مخلوقات خداى تعالى بدان اعضا نرنجانى ، زيرا كه خلق صفت خالق است همچنان كه حيوة صفت حىّ است و علم صفت عالم و مانند آن ، پس اگر خلق را برنجانى خداى تعالى را رنجانيده باشى ، و وفاى دل آن باشد كه او را به غم و اندوه دنيا مشغول نگردانى ، و غم دنيا آنست كه ترا به نفس خود نزديك گرداند و از عالم قدس دور گرداند . و ديگر آنكه دل را به مكر و خديعت و حقد و حسد و چيزى كه غير ذكر خداى تعالى باشد مشغول نگردانى . پس هر كه از حقّ زبان خود بيفتد او كافر باشد يعنى اوّل چيزى كه بر مؤمن واجب است رعايت حقّ وفاى زبان است و آن مشغول گردانيدن زبان است به كلمهء شهادت و ايمان ، و هركه از اين مقام ساقط شود كافر شود و هركه اعضا و جوارح خود را از امتثال اوامر و اجتناب نواهى رعايت نكند عاصى باشد ، و هر كه در اداى كلمهء شهادت و ايمان ، دل او موافق زبان نباشد كافر و منافق بود . و صلاح كار تو در آنست كه ترا معرفت چهار چيز حاصل شود :